Gisteren

dacht ik dat ik alles had bedacht

zoals het zou moeten

zoals het zou zijn

Gisteren nog

had ik alles onder controle

wilde ik wat ik kende

wilde ik wat ik liet gebeuren

Vandaag

zie ik dingen anders

hoe ik ze wil

hoe ze zullen zijn

Vandaag al

zoek en vind ik controle terug

wanneer ik het nieuwe toe laat

wanneer ik geniet van hoe het ook kan

Morgen

zet ik mijn trots opzij

als ik toegeef dat het anders is

als ik toegeef dat het beter is

Morgen al

begin ik mijn leven te leven

zonder te bedenken

zonder trots me te laten beletten

Of misschien al wel vandaag

gespetter van water

de zon die schittert aan de hemel

de stem van mijn kind

die ik overal uit herken, klinkt op

het boek op mijn schoot

ligt er slechts voor de vorm

mijn gedachten gaan alle kanten op

en ze krijgen alle ruimte

in mijn alleen-zijn is deze keer

geen eenzaamheid te bekennen

ik kan mijn geluk niet op

het verwarmt me meer dan de zon

x91was jij maar hierx92

stemt me niet ongelukkig

maar doet me alleen meer verlangen

naar de toekomst die we samen delen

illo, augustus

Ik ben te vroeg

Heb tien minuten over

Lege tijd, een zeldzaamheid

Het hart zo vol

De pen binnen handbereik

Het papier altijd zo geduldig

Plekje kiezen,

Zitten, denken

Schrijven

En daar komen ze weer

De woorden

Die nooit vervelen:

Jij en ik

Wij en ons

Gelukkig en tevreden

Samen zijn,

Voor elkaar

Passend en vertrouwd

Nu en toekomst

Hier en daar

Overal en voor altijd

Liefde, precies op tijd

illo 16 juni 2008

zonnestralen

ogen die stralen

samen stralen

stralen

het straalt er van af

illo 12 juni 2008

Perfectie bestaat niet, zeggen ze

Maar als op een dag alles blijkt te kloppen:

De blik in je ogen als ik de mijne voor het eerst open

De broodjes warm, het eitje precies goed gekookt

De juiste tekst bij het beste cadeau ooit

Het verrassingsdiner waarvan echt alles lekker is

De zon die langzaam zakt aan de roze avondhemel

Jouw warme arm om mijn afkoelende schouders

De dekens te warm, de lakens heerlijk koel

De dag en de nacht volledig gevuld met samenzijn

Hoe moet ik dit dan noemen?

illo, 2 juni 2008

Het was een stralende lente dag toen Nooitgedacht en Ooitgedicht elkaar voor het eerst ontmoetten. Zelfs toen ze nog ver van elkaar vandaan waren, was het voor hen beiden meteen duidelijk dat ze elkaar beter wilden leren kennen. Ze kletsten een heel eind weg en genoten van elkaars aanwezigheid. Verschillen en overeenkomsten tussen hen kwamen naar boven. Dit leverde mooie gedachten en gedichten op.

De tweede keer was het weer een stuk minder stralend, maar dat mocht de pret niet drukken. Nooitgedacht lachte om Ooitgedicht die zo spontaan uit de hoek kon komen en Ooitgedicht stond versteld van het plezier dat Nooitgedacht in het leven bracht op deze regenachtige middag. Deze dag mocht eigenlijk niet eindigen, zo goed was hij.

Maar zoals dagen dat gewend zijn te doen, ging ook deze dag natuurlijk voorbij. Gelukkig was daar weer de volgende die Nooitgedacht en Ooitgedacht ook prima samen konden doorbrengen. Ze leken niets anders nodig te hebben dan elkaar. Eten, drinken, frisse lucht, niets deed er eigenlijk meer toe.

Ze praatten en praatten maar en het leek alsof er verloren tijd ingehaald moest worden. Ooitgedicht ontdekte dat Nooitgedacht ook wel eens dichtte en Nooitgedacht zag in dat Ooitgedicht ook nooit meer had gedacht dat dit er van zou kunnen komen.

Het verhaal over Ooitgedicht en Nooitgedacht is nog lang niet ten einde, maar het enige dat belangrijk is, is dit:

Nooitgedacht en Ooitgedicht hebben elkaar gevonden.

hij kwam, hij zag en hielp me overwinnen

daarna ging hij weer verder

toen we bij de splitsing kwamen

gingen we ieder onze weg

maar ik ben niet dezelfde meer

en zal hem nooit vergeten

altijd zal ik dankbaar zijn

voor wat ik van hem leerde

het afscheid was niet pijnlijk of verkeerd

want xe9xe9n ding weet ik zeker:

al zal het anders zijn,

het is niet voor altijd.

misschien had ik ook alleen

mijzelf wel kunnen overwinnen

maar de passant nam me een stukje mee

waardoor ik nu hier ben gekomen

illo, 19 mei 2008

terug en ook vooruit kijken

leeg en toch volledig gevuld

moe en zeer voldaan tegelijk

rommelde magen en geen honger

nagenieten en verlangen

lachen en ook tranen

alleen maar nu toch zeker ook samen

illo, 18 mei 2008

duizend woorden dwalen

door mijn arme hoofd

de weg naar buiten zijn ze kwijt

ze lijken van hun pad beroofd

alleen en soms ook samen

vaak komen ze wel heel dichtbij

maar als ze er dan bijna zijn

vecht xe9xe9n zich meestal wel weer vrij

woorden die geen zinnen worden

laat staan een heel verhaal

maar met zx92n allen blijven zweven

als stofjes in een grote zaal

met al mijn kracht pak ik ze vast

en trek ze in x91t gelid

moeizaam vormt zich een begin

maar ik weet niet waar de rest nu zit

de eerste woorden zijn er dus

ze stroomden uit mijn pen

niet stoppen nu, maar verder gaan

dit is wat ik herken

dat de woorden tot bezinning komen

leesbaar worden als verhaal

is dankzij wilskracht van mijn kant

en ik gebruik ze allemaal

illo 16 mei 2008

Ruisende golven met witte koppen

In de zee nemen ze me mee op hun reis

Als ik er tegenin zou gaan

Maak ik alleen maar water

Ik laat hun reis de mijne worden

Overwin angsten en dein mee

Het vaste land achter me wordt kleiner

Het nieuwe land zie ik nog niet

Zachtjes dobberen en genieten

Van nieuwe beelden die ik zie

Soms een heel klein beetje sturen

Tot mijn voeten de bodem zullen vinden

Nu nog weet ik niet

Wat het nieuwe mij gaat brengen

Wat ik achter laat, ken ik

Ik weersta de neiging om terug te zwemmen

Wordt het leven met volle teugen

Of toch weer hartenpijn

Ik strek mijn hand uit en wacht af

Of jij hem pakken zal

illo 13 mei 2008